Hoe ik de Madeira-coachingweek helemaal vol kreeg

“Hoe heb jij die Madeiraweek nou helemaal vol gekregen?”

Dit is denk ik de meest gestelde vraag die ik de afgelopen weken kreeg. Vooral van ondernemers die ongeveer hetzelfde van plan zijn: een week workation in de zon, wandeltochten in de bergen, een stilte-, mindfulness-, creatieve-, yoga- of een kom-tot-jezelf-week in De Vogezen. Zoiets.
De vraag kwam van ondernemers die mee naar Madeira waren of coachees, maar ook gewoon van nieuwsgierigen.

De tweede vraag was bijna altijd: “Hoeveel heb je ongeveer betaald aan advertenties en promoties?’
“Niets.”
“Huh?”
“Eehm?”
“Nee echt, hoe dán?”

“Hoe ik de Madeira-coachingweek helemaal vol kreeg” verder lezen

Conformeren als rode levensdraad. Tot hij knapt.

ondernemerscoaching

Wanneer had je voor het laatst echt een geluksmoment?’ vraag ik. Ze denkveel te lang na. Ze moet jaren graven naar zo’n herinnering.

Ik stel deze vraag bewust. In het voorgaande gesprek ving ik een aantal signalen op en ik wil peilen of het kloptHaarfijn kan ze het geluksmoment van toen voor zich zien. Terwijl ze gedetailleerd vertelt zie ik een sprankel, een gloed. Een verlangen. Haar ogen lichten op. Haar lichaam veert.

Conformeren is haar levensdraad. Ouders die de woorden ‘Ik ben trots op jou’ of ‘Ik hou van jou’ nooit over hun lippen kregen. Nog steeds niet. Commentaar en afbouwende kritiek geven gaat hen wel makkelijk af. Dus zoekt ze haar leven lang al bevestiging. Ten koste van zichzelf. De harmonie bewaren is haar levenstaak.

Ze weet waar ze vandaan komt, dankzij onder andere familie-opstellingen. Haar plek innemen in het nu, en niet die van het verleden  is haar missie. Na jaren opstapelen is ze er klaar mee. Ze is zichzelf verloren, haar fundament, haar bedding, vertelt ze. Dus treedt de onzekerheid steeds vaker in, zowel privé als in haar bedrijfZe is toe aan de eerste, enge stap. Want alleen weten is niet genoeg.

Ze glijdt langzaam af, is haar gevoel. Wie ben ik ook alweer, wil ze weten. Ze moet veel van anderen. Krijgt veel ongevraagde adviezen: word assertiever, bijt meer van je af, zet jezelf stoerder neer.  Maar dat ben ik niet. Dat wil ik niet. Ik wil vanuit zachtheid mijn kracht tonen, niet vanuit een rol die ik dan moet spelen. ‘

Een introvert mens omtoveren tot extravert om daarmee de goedkeuring (bevestiging) van de omgeving te krijgen? Lijkt me een onmogelijke taak die je totaal uitput en uiteindelijk verliest.

Ik wil zo graag mezelf terug vinden.’ Ze zucht, drinkt van mijn ter plekke geplukte muntthee en ik zie dat ze wegdroomt. Ik laat haar in de andere wereld, waarin het een en ander aan het gebeuren is. We zijn lang stil. Ik blijf er bij en doe niets anders dan dat. Na een tijdje komt ze terug en neemt een slok. Ze zucht, diep. Haar schouders zakken wat. Tranen. Besef.

Ik besluit een krachtige, liefdevolle oefening met haar te doen. Het is prachtig weer en we zijn omringd door natuur. Ik zag dat ze bij aankomst direct haar schoenen uit deed. Haar blote voeten op de grond. Ik pak mijn enorme kussen en leg het in het gras, in de schaduw. ‘Wil je aan de tafel zitten, of op het kussen?’ Gretig nestelt ze zich op het kussen, waar ze dicht op de aarde zit. Gesteund door de omringende elementen snuift ze de levenszuurstof diep in en sluit ze haar ogen.

We doen de oefening. Er is alle tijd. Ik werk zonder horloge en met de tijd die nodig is. Niet alleen voor haar, ook voor mij. Nooit zal ik twee trajecten achter elkaar plannen. Tijd moet ondergeschikt zijn aan het proces en mag niet de storende factor zijn. Haar veiligheid, haar vertrouwen in mij mag op geen enkele manier geschaad worden en al helemaal niet doordat de tijd ‘om’ is.

De oefening komt binnen. Geeft kracht en inzicht. Ik laat haar dit gevoel ankeren. Vastberaden komt ze tegenover mij zitten. ‘Het is klaar. Laat de groeipijn maar komen.’ Er is iets om. Ze heeft een eerste keuze gemaakt. Haar eerste stap is gezet. Naar de plek waar ze hoort. Haar plek.

Loslaten om plaats te maken

Ze had een concrete situatie die ze inbracht bij de boost-opstellingen-dag voor zzp-ers. Ze wil de prijs voor bepaalde diensten die ze levert met meer dan 30% verhogen. Maar ze durft niet goed. Eigenlijk vraagt ze om lef. Durf. Moed.

Was het maar zo eenvoudig.

Er zitten namelijk nog wat laagjes die tevreden knorren en af en toe roepen dat er ‘absoluut niets veranderd hoeft te worden hoor!’ Lekker veilig, zo’n beschermlaagjesgroep die grotendeels bestaat uit de alles-bij–het-oude-laten nostalgie. Dan kan ‘ons’ niets gebeuren.

Ze voelt dat de tijd rijp is. Aan alle kanten knaagt die inmiddels te lage prijs die ze nog steeds vraagt. Ze is er uit gegroeid: ervaring en (bij)scholing moeten evenredig stijgen met haar prijs, logisch gezien. En nogal wiedes dat ze overvol zit en zich te pletter werkt. Met een te lage prijs en een uitstekende kwaliteit krijg je de tent makkelijk vol. Tot wachtlijsten aan toe.

“Loslaten om plaats te maken” verder lezen

2e deel ‘De succesvolle vakvrouw. Aan de buitenkant.’

Het eerste deel lees je hier: https://dealchemievanhetondernemen.nl/index.php/2019/03/26/de-succesvolle-vakvrouw-aan-de-buitenkant/

De helikopterview

Om verder te kunnen, fileren we de to-do-bult. We plukken elke taak uit de kluwen en leggen hem op een blanco blad. Tot alle draden op zijn en gepositioneerd. Los van elkaar, maar zo samen te voegen. De overlap is het verbindende hart van haar bedrijven. De een kan niet zonder de ander, teveel van het een gaat ten koste van het andere. “2e deel ‘De succesvolle vakvrouw. Aan de buitenkant.’” verder lezen

De succesvolle vakvrouw. Aan de buitenkant.

Deel één.

Ze komt met een ogenschijnlijk gemakkelijke hulpvraag bij mij. Of ik haar kan helpen met de content van haar websites, ze heeft twee bedrijven die elkaar prachtig aanvullen. Een sprankelende vakvrouw, letterlijk en figuurlijk.

De teksten, de foto’s, maar vooral de verbinding tussen deze twee, hoe gaan we dat aanpakken? Waar zit de overlap? Waar zitten de verschillen? Waar moet de content over gaan? Het is nu chaos, hoe gaan we hier structuur in brengen.

We begonnen met de oppervlakkigheid der dingen, maar al gauw duiken we de diepte in. Daar liggen de antwoorden, de belemmeringen, de angsten. Daar gaan we het zoeken. Hoezo? Het gaat toch alleen maar over de inrichting van haar websites? Precies. De uitstraling van haar website is ook haar eigen uitstraling. Zij is haar bedrijf. Is het niet congruent, dan zal er minder vertrouwen zijn van haar klant die haarfijn aanvoelt dat er iets niet klopt. Als een website (het eerste contact vaak) in alle opzichten goed voelt voor een potentiele klant, dan zal deze voor haar kiezen. Intuïtief.

“De succesvolle vakvrouw. Aan de buitenkant.” verder lezen

Netwerken op z’n Portugees.

Netwerken op z’n Portugees.

Vandaag sprak ik Julieta, een dame die het onderwijs vaarwel zegde en een bedrijf gaat beginnen. Mooi hoe dat gaat hier in Madeira, zo’n ontmoeting. Ik liep door een klein straatje omhoog (hier loop je óf omhoog, óf naar beneden). Het was zo’n slaperige zondagochtend met passend heilige lichtval.  Zij zat op zo’n terrasje, bestaande uit twee gammele tafeltjes (niet-gammele tafeltjes bestaan hier niet). Een blik, een ‘boa-dia!’

“Netwerken op z’n Portugees.” verder lezen

Voor de zon laat ik alles vallen

De kleine lettertjes voor mijn neus beginnen ineens hun eigen verhaal te vertellen. ‘Kijk eens naar buiten’, lees ik. Huh? Ik lees nog een keer: ‘ja echt, kijk eens naar buiten’ staat er. Ik kijk met een verkrampte lees-nek uit het raam recht in de zon. Ik kijk nog eens. De zon wenkt, ik zweer het je! Ik hoor haar zelfs zingen: ‘kom gauw naar buiten, kijk eens wat ik voor je heb!’

Ineens beginnen mijn wandelschoenen te trappelen van ongeduld en steken de mouwen van mijn behaaglijke winterjas uitnodigend naar voren. Muts en sjaal beginnen een dansje en plots liggen mijn dikke sokken klaar. Ik ben om.

“Voor de zon laat ik alles vallen” verder lezen

Een businessplan als veilige symptoombestrijder?

Ik trek jou niet een jasje aan waarop een tijdlijn met doelen is gegraveerd. Waarop jij op een bepaalde datum een opdracht hebt voltooid. Zo’n jasje dat in de mode is en wat iedereen draagt. Net als met de mode meelopen, betekent het uitvoeren van die generieke opdrachten gehoorzamen aan iemand die jou vertelt dat als je dit uitgestippelde pad beloopt, jouw bedrijf succesvol wordt. Zo werkt het niet, helaas. Die opdrachten werk je uit met je hoofd, terwijl jouw innerlijk misschien met het tegenovergestelde bezig is. Lekker de controle houden. Frictie tussen hoofd en hart.

“Een businessplan als veilige symptoombestrijder?” verder lezen

Mijn geesteskind en de dood

‘Jij hebt een lijntje met het Universum,’ zei mijn vormgever vorige week. We zaten te kloten met de kleur voor de omslag van mijn boek. Het was goud met een beetje zwart, de kleur van de rouw. Toepasselijk voor dit moment. Misschien was het daarom ook dat ik zei dat ik geen zwart wilde. Ik ben niet zwart, het past niet bij me. Wat dan wèl?

Ik vertelde haar dat ik mijn onderbewuste opdracht ging geven om er ’s nachts mee bezig te gaan en dat ik morgenochtend wist wat het zou worden. Gelukkig verklaarde ze me niet kierewiet. Althans, niet hardop.

“Mijn geesteskind en de dood” verder lezen