2e deel ‘De succesvolle vakvrouw. Aan de buitenkant.’

Het eerste deel lees je hier: https://dealchemievanhetondernemen.nl/index.php/2019/03/26/de-succesvolle-vakvrouw-aan-de-buitenkant/

De helikopterview

Om verder te kunnen, fileren we de to-do-bult. We plukken elke taak uit de kluwen en leggen hem op een blanco blad. Tot alle draden op zijn en gepositioneerd. Los van elkaar, maar zo samen te voegen. De overlap is het verbindende hart van haar bedrijven. De een kan niet zonder de ander, teveel van het een gaat ten koste van het andere. “2e deel ‘De succesvolle vakvrouw. Aan de buitenkant.’” verder lezen

De succesvolle vakvrouw. Aan de buitenkant.

Deel één.

Ze komt met een ogenschijnlijk gemakkelijke hulpvraag bij mij. Of ik haar kan helpen met de content van haar websites, ze heeft twee bedrijven die elkaar prachtig aanvullen. Een sprankelende vakvrouw, letterlijk en figuurlijk.

De teksten, de foto’s, maar vooral de verbinding tussen deze twee, hoe gaan we dat aanpakken? Waar zit de overlap? Waar zitten de verschillen? Waar moet de content over gaan? Het is nu chaos, hoe gaan we hier structuur in brengen.

We begonnen met de oppervlakkigheid der dingen, maar al gauw duiken we de diepte in. Daar liggen de antwoorden, de belemmeringen, de angsten. Daar gaan we het zoeken. Hoezo? Het gaat toch alleen maar over de inrichting van haar websites? Precies. De uitstraling van haar website is ook haar eigen uitstraling. Zij is haar bedrijf. Is het niet congruent, dan zal er minder vertrouwen zijn van haar klant die haarfijn aanvoelt dat er iets niet klopt. Als een website (het eerste contact vaak) in alle opzichten goed voelt voor een potentiele klant, dan zal deze voor haar kiezen. Intuïtief.

“De succesvolle vakvrouw. Aan de buitenkant.” verder lezen

Voor de zon laat ik alles vallen

De kleine lettertjes voor mijn neus beginnen ineens hun eigen verhaal te vertellen. ‘Kijk eens naar buiten’, lees ik. Huh? Ik lees nog een keer: ‘ja echt, kijk eens naar buiten’ staat er. Ik kijk met een verkrampte lees-nek uit het raam recht in de zon. Ik kijk nog eens. De zon wenkt, ik zweer het je! Ik hoor haar zelfs zingen: ‘kom gauw naar buiten, kijk eens wat ik voor je heb!’

Ineens beginnen mijn wandelschoenen te trappelen van ongeduld en steken de mouwen van mijn behaaglijke winterjas uitnodigend naar voren. Muts en sjaal beginnen een dansje en plots liggen mijn dikke sokken klaar. Ik ben om.

“Voor de zon laat ik alles vallen” verder lezen

Een businessplan als veilige symptoombestrijder?

Ik trek jou niet een jasje aan waarop een tijdlijn met doelen is gegraveerd. Waarop jij op een bepaalde datum een opdracht hebt voltooid. Zo’n jasje dat in de mode is en wat iedereen draagt. Net als met de mode meelopen, betekent het uitvoeren van die generieke opdrachten gehoorzamen aan iemand die jou vertelt dat als je dit uitgestippelde pad beloopt, jouw bedrijf succesvol wordt. Zo werkt het niet, helaas. Die opdrachten werk je uit met je hoofd, terwijl jouw innerlijk misschien met het tegenovergestelde bezig is. Lekker de controle houden. Frictie tussen hoofd en hart.

“Een businessplan als veilige symptoombestrijder?” verder lezen

Mijn geesteskind en de dood

‘Jij hebt een lijntje met het Universum,’ zei mijn vormgever vorige week. We zaten te kloten met de kleur voor de omslag van mijn boek. Het was goud met een beetje zwart, de kleur van de rouw. Toepasselijk voor dit moment. Misschien was het daarom ook dat ik zei dat ik geen zwart wilde. Ik ben niet zwart, het past niet bij me. Wat dan wèl?

Ik vertelde haar dat ik mijn onderbewuste opdracht ging geven om er ’s nachts mee bezig te gaan en dat ik morgenochtend wist wat het zou worden. Gelukkig verklaarde ze me niet kierewiet. Althans, niet hardop.

“Mijn geesteskind en de dood” verder lezen