Voor de zon laat ik alles vallen

De kleine lettertjes voor mijn neus beginnen ineens hun eigen verhaal te vertellen. ‘Kijk eens naar buiten’, lees ik. Huh? Ik lees nog een keer: ‘ja echt, kijk eens naar buiten’ staat er. Ik kijk met een verkrampte lees-nek uit het raam recht in de zon. Ik kijk nog eens. De zon wenkt, ik zweer het je! Ik hoor haar zelfs zingen: ‘kom gauw naar buiten, kijk eens wat ik voor je heb!’

Ineens beginnen mijn wandelschoenen te trappelen van ongeduld en steken de mouwen van mijn behaaglijke winterjas uitnodigend naar voren. Muts en sjaal beginnen een dansje en plots liggen mijn dikke sokken klaar. Ik ben om.

“Voor de zon laat ik alles vallen” verder lezen

Hoe vertaal je een feest der zintuigen naar de eigenzinnige groei van jouw bedrijf?

De laatste weken loop ik met donkerblauwgekleurde zakjes onder mijn ogen en zodra ik even stil sta voor de kassa of een stoplicht dan valt mijn kin langzaam richting borst waarna ik plots wakker getoeterd of gepord wordt –‘u bent al lang aan de beurt hoor mevrouw.’ Allemaal de schuld van Netflix.

Tot voor kort kon je mij alleen maar wakker schudden voor een salade caprese, maar tegenwoordig heeft deze een concurrent: Netflix. Ik offer graag een paar uur van mijn slaap op voor Chefs Table, de magnifieke documentaire-reeks die in elke aflevering het leven van een van de 50 beste restauranteigenaars in de hele wereld volgt.

“Hoe vertaal je een feest der zintuigen naar de eigenzinnige groei van jouw bedrijf?” verder lezen

Frictie tussen hoofd en hart

Ik trek jou niet een jasje aan waarop een tijdlijn met doelen is gegraveerd. Waarop jij op een bepaalde datum een opdracht hebt voltooid. Zo’n jasje dat in de mode is en wat iedereen draagt. Net als met de mode meelopen, betekent het uitvoeren van die generieke opdrachten gehoorzamen aan iemand die jou vertelt dat als je dit uitgestippelde pad beloopt, jouw bedrijf succesvol wordt. Zo werkt het niet, helaas. Die opdrachten werk je uit met je hoofd, terwijl jouw innerlijk misschien met het tegenovergestelde bezig is. Frictie tussen hoofd en hart.

“Frictie tussen hoofd en hart” verder lezen

Mijn geesteskind en de dood

‘Jij hebt een lijntje met het Universum,’ zei mijn vormgever vorige week. We zaten te kloten met de kleur voor de omslag van mijn boek. Het was goud met een beetje zwart, de kleur van de rouw. Toepasselijk voor dit moment. Misschien was het daarom ook dat ik zei dat ik geen zwart wilde. Ik ben niet zwart, het past niet bij me. Wat dan wèl?

Ik vertelde haar dat ik mijn onderbewuste opdracht ging geven om er ’s nachts mee bezig te gaan en dat ik morgenochtend wist wat het zou worden. Gelukkig verklaarde ze me niet kierewiet. Althans, niet hardop.

“Mijn geesteskind en de dood” verder lezen

Toeval or not toeval

alchemie van het ondernemen

 

Een van de onderdelen van het alchemistische ondernemen is het opzoeken van toeval. Door te experimenteren met toevalligheden zou het zo maar eens kunnen zijn dat net dát ene ingrediënt dat ontbreekt om jouw bedrijf een flinke boost te geven, ten tonele verschijnt. Vanuit een invalshoek die jij nooit zou verwachten. Puur toeval? Nee hoor, je koppelt oorzaak en gevolg met een creatieve blik aan elkaar en dat ontbrekende of verrijkende element popt zo op.

“Toeval or not toeval” verder lezen

Hallo alchemist.

‘Als je niet luistert naar de echo van de maatschappij, dan is het magische effect verbluffend’.                                    -Marian Nissink-