Hoe ik de Madeira-coachingweek helemaal vol kreeg

“Hoe heb jij die Madeiraweek nou helemaal vol gekregen?”

Dit is denk ik de meest gestelde vraag die ik de afgelopen weken kreeg. Vooral van ondernemers die ongeveer hetzelfde van plan zijn: een week workation in de zon, wandeltochten in de bergen, een stilte-, mindfulness-, creatieve-, yoga- of een kom-tot-jezelf-week in De Vogezen. Zoiets.
De vraag kwam van ondernemers die mee naar Madeira waren of coachees, maar ook gewoon van nieuwsgierigen.

De tweede vraag was bijna altijd: “Hoeveel heb je ongeveer betaald aan advertenties en promoties?’
“Niets.”
“Huh?”
“Eehm?”
“Nee echt, hoe dán?”

Op de allereerste plaats: een onbegrensd vertrouwen in mezelf. Dat is een van de grootste redenen waarom het me lukt. Dat grenzeloze vertrouwen zorgt ervoor dat ik niet belemmerd word door die krijsende innerlijke criticus, ik niet luister naar ‘hoe het hoort’ of naar goedbedoelde adviezen.
Dat ik vooral wel naar mijn eigen hart luister, maar ook naar mijn onderbuik en zelfs mijn huid vertelt me of ik de juiste beslissing neem. Een goed gesprek met mijn onderstroom gaat dus vooraf aan mijn keuze. Zit dat allemaal goed, dan spring ik in het diepe. Ik neem het risico, ik ben ondernemer.

 

Ongeveer een half jaar geleden huurde ik een vrijstaande luxe villa in Madeira, op een landgoed met zwembad, tennisbaan en veranda. Negen kamers met elk hun eigen badkamer en uitzicht over de zee.
En ja, dat kost een duit. En dat moet betaald worden, van tevoren. Dus ik betaalde.
En toen had ik een villa gehuurd waar een weeshuis in past.
Maar dat betekende niet dat ik achterover kon leunen en hopen dat de villa uit zichzelf vol raakte.

Een beetje gemotiveerd? Dan werkt je plan ook ‘een beetje’

Mijn motivatie, die stond vanaf dat moment op zijn scherpst. En dat is de tweede belangrijke factor in het hele verhaal. Ik moest mijn geld terug verdienen, dat was de 1e stap. En dan het liefst ook nog wat winst maken, zeg maar. Zou ook leuk zijn.

Organiseer je nu ook zoiets en je hebt altijd een weg terug zodat je 0 risico hebt, dan zal je motivatie minder zijn. Om de doodeenvoudige reden dat de druk veel minder is. Dat het niet uitmaakt of het wel of niet doorgaat, omdat het je geen cent gekost heeft. Je terug kunt vallen op de kleine lettertjes die je plaatste: ‘Bij niet genoeg deelnemers gaat het feest niet door..‘ The great escape. Oftewel: je hebt geen vertrouwen. En dat wordt in de meeste gevallen dan fijntjes bevestigd door te weinig aanmelders. Ook dit heeft alles met de onderstroom te maken.

Voel je hem? Dus nu moest ik wel. En dus bedacht ik een gefundeerd plan waarbij ik niet hoefde na te denken over een go/no-go moment.
Qua aankondiging is het enige wat ik heb gedaan: de Social Media gebruiken, meer niet. En natuurlijk was mijn nieuwsbrief Spinsels een gouden middel waardoor een aantal deelnemers zich aanmeldde.
Dat betekent dat ik alleen in mijn eigen netwerk de ‘Madeiraweek’ verspreidde.

En toen begon het gunnen

Veel online vrienden deelden de post. Waardoor de aankondiging zich als een aquarelvlek verspreidde. Ik heb deze ambassadeurs niet gevraagd dit te doen, zij deden dit uit zichzelf.
Gunnen heet dat. Gunnen is goud waard, ik heb er een stuk aan gewijd in mijn boek De alchemie van het ondernemen: gunnen is groeien.
Veel Sociale Media-vrienden deelden de aankondiging niet en ook dat is ok.
De gunners zijn de ambassadeurs die ik ook van alle kanten steun, waar ik maar kan. Zij weten dat ze altijd een beroep op mij kunnen doen. Want ondernemers horen elkaar te steunen, elkaar op te tillen en te helpen. Vind ik.

Een week voor de Madeiraweek aanving kondigde de laatste deelnemer zich aan. Ik wist dat dit ging gebeuren. Ik vertrouwde blindelings op mijn intuïtie.

De invulling van de week? Ook dat is weer een bijzonder verhaal. Dat lees je in mijn volgende blog!