Het is zover. Dit jaar woon ik een paar maanden in Portugal.

Acht maanden geleden was een roerige tijd. Het was het eind van een slopende mantelzorgperiode, de dood van mijn moeder én mijn boek werd geboren. Gesluierde vreugde, ik mocht niet blij zijn. Een periode van afscheid, rouw en kurkdroge beschuit met muisjes.
Maar, dit einde was ook een begin.

Het besef van eindigheid heb ik al mijn leven lang. Sinds mijn jeugd maak ik de dood af en toe van dichtbij mee. Elke dag leef ik bewust en intens en neem besluiten op basis van carpe diem. Onbelangrijke dingen onbelangrijk laten en de essentie van mijn leven volop leven.

“We zitten op een boot die aan het zinken is. Hoeveel minuten, dagen of jaren we nog leven weten we niet. Dat is pijnlijk. Maar wanneer je die diepe waarheid volledig voelt kan het bevrijdend gaan werken. Het helpt je prioriteiten stellen. Het helpt je het leven intenser te beleven”   Geertje Couwenbergh uit ‘Zin’

Dit heeft als gevolg dat ik al een paar levens naast en achter elkaar heb geleefd. Ik denk dat mijn emigratie naar Curaçao een van de meest wijze lessen was, vooral de onthechting van alles wat ik achter liet. Ik verbrandde mijn schepen. Voor mij maakt onthecht zijn het leven zo veel makkelijker in de besluiten die ik neem.

Op zoek naar zachte klanken

Vorig jaar gaf ik training aan een aantal ondernemers. Zij vertelden hun toekomstplannen en hoe en wanneer daar te komen. Ook ik deed dat. Dat mijn toekomst ooit weer in het buitenland ligt, weet ik al jaren. Ik sprak mijn intentie uit om binnen twee jaar de winters in een Middellandse Zeegebied door te brengen. Omdat ik de koude maanden in Nederland te hard vind. Het hele jaar door zachtheid is mijn verlangen. Aangename temperatuur, zachtmoedige mensen, lieve klanken, custardtaartjes en bellen rode wijn. Fado, waarin mijn melancholie gedoopt wordt en de zee: mijn zijn. Zwoele zomers in Nederland, zoete winters in Portugal.

De alchemie als leidraad

Vanaf dat moment heb ik de alchemie-stappen uit mijn eigen boek ‘De alchemie van het ondernemen’ er weer bijgehaald om dit doel daadwerkelijk te bereiken. Een droom hebben is één, hem uit laten komen vergt meer moeite. Een plan, daar begint het mee, zodat alles wat er nu op mijn pad komt me helpt om op mijn doel af te stevenen. Het belangrijkste vraagstuk voor mij was: hoe kom ik rond als ik vijf maanden per jaar weg ben?

Veilige lagen

In 2017 had ik beschermlagen nodig. Ik moest mij wapenen tegen onmacht, onrecht en de pijn van het lijden van mijn moeder. Pijn die ik niet kon wegnemen. Ik moest overleven om voor haar te zorgen. Toen zij overleed, koesterde ik nog  deze veilige lagen. Ik was nog steeds niet mezelf. Maar een tijd geleden vond ik dat ik ze niet meer nodig had. De kwetsbaarheid mocht er volop zijn, mijn grenzen werden scherper, mijn eerlijkheid werd oprechter en mijn leven nog intenser. Het werd tijd voor mij. De wereld lag weer open voor ontvangst én mijn toekomstplannen. Mijn gouden kern binnenin wenkte.

Mijn volledige potentieel wil ik benutten, daar vind ik wat ik nodig heb om mijn plan uit te voeren. Dat betekent de angst in de ogen kijken en dat van me afschudden wat niet meer nodig blijkt. En zo blijft de essentie over, waar de antwoorden en de richtingaanwijzers voor mijn hogere doel liggen.

Schrijven – leven – werken in Portugal

Het is zover. Dit jaar woon ik een maand of vier, vijf in Portugal. Reizen, schrijven en ondernemen zit in mijn bloed, ik ben een mix van deze drie. Dus gebruik ik deze onderdelen van mijn hele zijn om te bundelen, hoe simpel! Mijn dagen gevuld met dat wat ik ben, dat wat ik het allerliefste doe en dat waar ik zo gelukkig van word.

In 7 maanden verdien ik mijn geld in Nederland, in Portugal kijk ik wat ik organiseer aan schrijf- of inspiratieweken in welke vorm dan ook: Europa ligt aan mijn voeten! Het soort levensenergie dat al weken door mijn aderen stroomt is van onbetaalbare waarde. Hoe ik het precies aanpak? Geen flauw idee. En mijn liefde –dit wordt altijd aan mij gevraagd- komt zo vaak mogelijk langs. Dit leven zijn hij en ik gewend en dat is de reden waarom wij al 22 jaar samen zijn. Net als mijn trouwe vriendinnen die een graan mee gaan pikken van mijn avonturen. Het grote gevoel van vrijheid en de onbekendheid leven, dat is waar mijn hart van gloeit. Dat is waar ik voor leef.

Nooit zal ik spijt hebben van de dingen die ik niet gedaan heb. Ik heb ze gedaan. En doe ze nog steeds. Het leven is te kort om te roepen: als …. dan. Is het misschien te laat. Althans, voor mij. Ik hoop jullie in de winter te kunnen verwelkomen voor een verwarmende week vol zachtheid, in welke vorm dan ook…